Adults In The Room by Yanis Varoufakis

poprzednia

ANEKSY 4. MOŻLIWOŚCI ZARZĄDZANIA DŁUGIEM GRECJI

Propozycja restrukturyzacji długu z mojego nieoficjalnego dokumentu zawierała trzy paragrafy odnoszące się do trzech różnych kawałków długu publicznego Grecji i była oparta na wcześniejszej analizie jakiej dokonałem jeszcze w Austin, przy dodatkowej pomocy Lazard.

1. NIESKOŃCZONE OBLIGACJE [PERPETUAL BONDS] ZASTĘPUJĄ OBLIGACJE SMP W EBC

Wierzyciele już wspominali o możliwości wydłużenia terminu wykupu i zmniejszenia kwoty odsetek naliczanych Grecji. Tą ideę w wypadku obligacji SMP w posiadaniu EBC, które zostałyby potężnie przystrzyżone [haircut] gdyby ich EBC był nie kupił, należy wykorzystać do granic jej logicznych możliwości. Wg naszej propozycji ten kawałek długu greckiego, obecnie dochodzący do €27 miliardów, powinien zostać zamieniony na nowe nieskończone obligacje, tak by uniknąć spłaty podstawy długu [amortization]. Proponowana zamiana obligacji SMP na nowe nieskończone obligacje nie zmniejszy nominalnego zadłużenia, ale jest to kwestia drugorzędna w porównaniu z korzyściami uniknięcia spłaty podstawy długu [amortization].

2. OBLIGACJE INDEKSOWANE GDP ZASTĘPUJĄ DŁUG Z PIERWSZEJ POŻYCZKI DLA GRECJI

Zaległy dług z pierwszego programu dla Grecji (znany również jako grecki mechanizm pożyczkowy [loan facility]) można zamienić na obligacje indeksowane GDP i/lub papiery wartościowe zabezpieczone aktywami [asset-backed securities]. Jak to zaznaczono w notatce niemieckiego instytutu DWI, zaletą obligacji indeksowanych GDP jest wprowadzenie antycykliczności dzięki połączeniu obsługi długu ze wzrostem gospodarczym kraju. Jednakże, biorąc pod uwagę już wysokie obniżenie odsetek od tego długu, indeksowanie powinno się raczej skupić na spłacie podstawy zadłużenia. Papiery wartościowe zabezpieczone aktywami także mogłyby zastapić zadłużenie w EFSF. W szczególnym przypadku akcji banków obecnie posiadanych przez grecki oddział EFSF, Grecja mogłaby zamienić te aktywa na obligacje EFSF, i tak skorzystać na zwiększeniu zdolności Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego [European Stability Mechanism] do bezpośredniego posiadania aktywów bankowych.

3. PODZIAŁ NA DWIE CZĘŚCI DŁUGU WOBEC EFSF Z TYTUŁU DRUGIEJ POŻYCZKI DLA GRECJI

Zaległy dług wobec EFSF z tytułu drugiego programu dla Grecji także może być zamieniony na obligacje indeksowane GDP i/lub papiery wartościowe zabezpieczone aktywami [asset-backed securities]. Dodatkowo, pomocna mogłaby być operacja podziału: papierów dłużnych Grecji vis-à-vis EFSF na dwa instrumenty; przekształcenie połowy z nich w instrument dający dochód w wysokości 5 procent, a drugiej połowy w serię instrumentów nie dających odsetek (obligacje zerokuponowe), zwracających drugie 50 procent w terminie zapadalności. Ten pomysł podąża za komentarzem Klausa Reglinga, dyrektora generalnego Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego [European Stability Mechanism], który w 2013 stwierdził że prawdziwe obciążenie długiem nie jest prawidłowo przedstawione w analizie DSA przygotowanej przez MFW. Dla oszacowania zrównoważenia długu jego parametry są równie ważne jak nominalna kwota długu; pożyczki EFSF są bardzo długoterminowe, z oprocentowaniem bardzo obniżonym do kosztów finansowania EFSF. Zaletą jawnego obniżenia kosztu zadłużenia jest to, że otwiera szersze możliwości. Następnie zarządzanie tym długiem mogłoby się skupić na aktywach nie dających odsetek. W prostszej wersji wierzyciele mogliby umorzyć tą część której się nie wykupuje. W kategoriach ekonomicznych niewiele by stracili, tylko wartość rynkową obligacji nie dających odsetek, i ciągle otrzymaliby kwotę oryginalnie należnych odsetek. Jednakże, umorzenie połowy długu z roszczeń EFSF miałoby bezpośrednie negatywne konsekwencje dla samego EFSF i, następnie, na rachunki podatkowe państw członkowskich. Jednym z kluczowych celów w nadchodzącej dyskusji z europejskimi wierzycielami, i być może z MFW, mogłoby być zaprojektowanie mechanizmu jaki przyniesie Grecji korzyści umorzenia długu równocześnie rozciągając w czasie, etapami, bezpośredni finansowy wpływ na rachunki publiczne wierzycieli. W innym wariancie, Grecja mogłaby zaproponować zamianę aktywów nie dających odsetek [swap] na inny instrument taki jak wcześniej wspomniane akcje zabezpieczone aktywami albo obligacje indeksowane GDP. W trzecim wariancie, rząd mógłby bezpośrednio sprzedać część swoich aktywów by wygasić po cenie rynkowej instrument nie dający odsetek w posiadaniu EFSF. Następnie EFSF mógłby przeznaczyć uzyskane środki na zakup na rynku zerokuponowych instrumentów pasujących do jego bilansu. W takim schemacie dług jaki jest winna Grecja zostałby nominalnie zredukowany o połowę.