Adults In The Room by Yanis Varoufakis

BIEDA-GRECY [GREEK-STERITY]

My kłopotów mieliśmy aż za dużo, ale trójka też nie mogła narzekać na ich brak. MFW od początku niespokojny, został wciągnięty w bagno Bailoutistanu przez kierownictwo europejskie dla którego francuskie banki i ich osobiste powiązania z niemieckim kierownictwem liczyły się bardziej niż wewnętrzne regulacje funduszu i jego integralność. Od 2011 MFW pomrukiwał że konieczna będzie restrukturyzacja długów, bez powodzenia próbował uformować wspólny front z Atenami przeciwko Berlinowi w 2012, w czerwcu 2013 puścił farbę oświadczając że rekapitalizacja greckich banków w 2012 była wysoce nieadekwatna i nieefektywna, i dopiero w maju 2014 opublikował raport stwierdzający że ‘spłacalność długu pozostaje przedmiotem troski’ – ugrzeczniony zwrot na określenie katastrofalnego stanu długu.(9) Po latach spektakularnych analitycznych i prognostycznych pomyłek, analitycy MFW - w rzeczywistości wszyscy są oficjelami trójki z pewnym wykształceniem ekonomicznym - w końcu doszli do wniosku że same podstawy ich programu dla Grecji się chwiały, uniemożliwiając jego wdrożenie.

Aneks 2 przedstawia dogłębne wyjaśnienie wad w analizach MFW, ale by prosto uchwycić autodestrukcyjną naturę zaciskania pasa, proszę spojrzeć na poniższy wykres.

Pozioma oś przedstawia zakres wprowadzonych oszczędności (narastająco) w ciągu pięciu lat od wyschnięcia kredytu aż po wygraną Syrizy.(10) Całkowite oszczędności w Niemczech sumują się do 2 procent, we Włoszech do 3 procent, w Portugalii do 5.4 procent, w Wlk.Brytanii do 6.3 procent, w Hiszpanii do 6.8 procent, w Irlandii do 9 procent, i w Grecji do 18 procent. Pionowa oś, tymczasem, pokazuje narastający wzrost dochodu narodowego w tym samym okresie. Bardzo jasno widać, że im większe oszczędności tym mniejszy wzrost dochodu narodowego.(11) Sama pozycja Grecji w dolnym rogu po prawej stronie wykresu wystarczy do przekazania jej przejmującej historii.

Figure 1

Wykres 2: Stopień oszczędności jest zaznaczony na osi poziomej i przedstawia redukcję w deficycie strukturalnym rządu jako procent dochodu narodowego. Pionowa oś to nominalny wzrost dochodu narodowego w tym samym okresie.

Jak mi osobiście powiedziała Christine Lagarde, problemem trójki był zbyt wielki kapitał polityczny do stracenia blokujący wyznanie prawdy.(12) Dzień przed wyborami, dziennikarz finansowy powiedział mi w przerwie wywiadu że wg niego trzeba świadomie wyrzec się prawdy by przekonywać że Grecja się odradza. Nie zgodziłem się z nim: ‘To nie tak że oni nie chcą powiedzieć prawdy. Oni panikują i ściemniają w miarę posuwania się naprzód, unikając nadepnięcia na odcisk przed wszystkim bankierom, a pani Merkel w drugiej kolejności. Teraz boją się co się stanie z ich posadami gdy powiedzą prawdę.’

I jeszcze, gdy zanosiło się na naszą wygraną w wyborach, trójka, media i rząd grecki debatowali nie jak przerwać zaciskającą się kryzysową pętlę ale jaki poziom oszczędności najlepiej pasuje do ich politycznych planów: zbyt małe oszczędności ośmieszały niespójne równania trójki, za duże podkopywały narrację o Poprawie po Grecku oraz i tak były niemożliwe do zatwierdzenia przez sceptyczny parlament.(13)

Oto dlaczego ludzie w Grecji zagłosowali na Syrizę, akronim na Sojusz Radykalnej Lewicy. Nie pokochali nagle lewicy, która dotychczas więdła na marginesach władzy. Nie mieli interesu w niszczeniu jakiejkolwiek nadchodzącej poprawy. Nie mieli ambicji postawić się Brukseli, Berlinowi, Paryżowi, Frankfurtowi i Waszyngtonowi. Nawet nie bardzo się sprzeciwiali większym wyrzeczeniom albo dalszemu zaciskaniu pasa gdyby to coś dawało. Nie, oni na nas zagłosowali ponieważ mieli dosyć wyrzeczeń które do niczego nie prowadziły, dosyć środków coraz głębiej pogrążających ich w upokorzeniu, niewypłacalności i desperacji przy głośnym świętowaniu poprawy ich sytuacji. Oto dlaczego otrzymaliśmy głosy nie tylko radykałów i robotników fabrycznych, taksówkarzy i rolników, ale przyzwoitych konserwatystów, biznesmenów w tarapatach, prawicowych patriotów i mnichów - z zasadzie od każdego zainteresowanego, jak bezdomnego Lambrosa który wywarł na mnie takie wrażenie, swoją troską o tych którzy ciągle trzymają się krawędzi i jeszcze nie spadli w przepaść.

(9) 19 maja 2014 upubliczniono analizę spłacalności długu MFW. W niej fundusz stwierdzał,

>>>
więcej fiskalnych dostosowań jest koniecznych dla przywrócenia spłacalności długu. Po ich wprowadzeniu, nadwyżka pierwotna będzie musiał być utrzymana powyżej 4 procent PKB przez cały cykl polityczny przez wiele lat. Widoczne zmęczenie dostosowaniami i obietnice przywódców politycznych ‘dywidendy socjalnej’ oraz ‘żadnych nowych środków’ sugerują że polityczna wola kontynuowania strategii zadłużeniowej zostanie surowo przetestowana w przyszłości. Ta strategia nie pozostawia miejsca na żadne znaczące podwyżki płac i emerytur z obecnych poziomów przed nadchodzącymi wyborami w 2015 i 2016. Przeciwnie, przy już wysokich stawkach podatkowych i obciętych wydatkach nieobowiązkowych, osiągnięcie koniecznego dodatkowego fiskalnego dostosowania bez dalszego obniżenia płac i transferów socjalnych, w tym emerytur, które pozostają wysokie w stosunku do GDP, będzie możliwe wyłącznie dzięki dramatycznej poprawie wydajności sektora publicznego … Spłacalność długu pozostaje przedmiotem troski. Zadłużenie do PKB jeszcze wzrośnie, i jego niezwykłe prognozowane poziomy w kolejnej dekadzie sugerują że troska o jego spłacalność pozostanie przeszkodą dla ostatniej poprawy nastrojów inwestycyjnych w wywołaniu trwałej poprawy, szczególnie jeżeli pojawią się wątpliwości co do politycznych decyzji.
<<<

(10) Oszczędności są mierzone tutaj jako redukcja rządowego deficytu strukturalnego (albo jego wzrost) wyrażona przez procent nominalnego dochodu narodowego.

(11) Wlk.Brytania jest interesującym nietypowym przypadkiem, przyczyną czego jest że to jedyny kraj na wykresie z własnym bankiem centralnym, który za polityki ‘odprężonego skurczu’ [expansionary contraction] pompował gotówkę w gospodarkę do oporu podczas gdy kanclerz praktykował swoje duszące oszczędności.

(12) Poruszone w ‘Niewolnicy własnego układu’.

(13) Nota 2 w ‘Zaczyna się..’ cytuje e-mail mojego bezpośredniego poprzednika do trójki, na jaki natknąłem się obejmując urząd, który pięknie przedstawia błędne koło [Catch-22]