Adults In The Room by Yanis Varoufakis

poprzednia następna

CZĘŚĆ TRZECIA 6. CZYSTKA

Z wielu hańbiących czynów dokonanych przez poprzedni rząd, dwa dotyczyły sztuki i szerokiego życia kulturalnego. Jednym było zamknięcie ERT, publicznego nadawcy radiowo-telewizyjnego – naszego odpowiednika BBC. Drugim było nielegalne usunięcie ze stanowiska dyrektor Narodowego Muzeum Sztuki Współczesnej [National Museum for the Contemporary Arts (EMST)] Anny Kafetesi, kustoszki która jego założenie, ukończenie i sukces uczyniła celem swojego życia.(13) Będąc w opozycji Syriza obiecała naprawić te skandale.

Pomimo ich różnego pochodzenia, Sagias, produkt byłego reżimu, i Pappas, lubiący się prezentować jako radykalne drugie ja Alexisa i gwarant naszego buntu, stanowili najważnieszy składnik większości w sztabie armii która broniła naszego orginalnego przymierza. Pierwszy raz poczułem że Pappas i Sagias przechodzą na drugą stronę kiedy wycofali się z obietnic dotyczących ERT i EMST. Tego okrutego kwietnia Sagias odpalił detonator. W odpowiedzi na retoryczne pytanie kogo mianować na CEO nowo otworzonej ERT, wymienił Labisa Tagmatarchisa, byłego CEO który doglądał umieszczenia mnie na czarnej liście ERT w 2011.(14)

‘To ma być ten początek nowej ery w ERT?’ zapytałem. ‘Po to o nią walczyliśmy żeby ją oddać Labisowi? Chcemy wrócić do starych dobrych czasów bezpośredniej kontroli rządu nad publicznym nadawcą serwującym papkę?’

Sagias wzruszył ramionami. ‘Tyle słyszałem,’ powiedział. ‘Nie czepiaj się mnie. Pogadaj z Pappasem.’

Następnego dnia, w kuluaracha regularnego spotkania sztabu armii, wziąłem na spytki Pappasa, który był ministrem stanu odpowiedzialnym za media. ‘Naprawdę rozważasz powrót Labisa na tron w ERT?’

‘Co ty gadasz?’ odparł. ‘Tak jak bym go nie atakował!’

Uspokojony, zapytałem kogo proponuje w zamian. Pappas wymienił Georgea Avgeropoulosa, znakomitego młodego dokumentalistę i byłego reportera wojennego. Wydawało mi się to idealnym wyborem. Tej nocy zwierzałem się Danae że głupio mi że zwątpiłem w Pappasa – niepotrzebnie, jak się okazało.

Tymczasem, za każdym razem gdy wpadałem na naszego ministra kultury dowiadywałem sie o powrót Anay Kafetsi do EMST. ‘Kiedy myślisz że ona powróci?’ pytałem.

‘Jak tylko będzie to możliwe,’ brzmiała jego standardowa odpowiedź, okazjonalnie wzbogacana zachęcającymi uwagami takimi jak ‘Tylko ona potrafi właściwie pokierować tym muzeum i jako jedyna może uczynić je rozpoznawalnym na świecie.’ Też tak sądzę, myślałem.

Pokrótce dwa komunikaty pozbawiły mnie złudzeń: Pappas w ogłoszeniu prasowym poinformował że Labis Tagmatarchis będzie CEO ponownie otworzonej ERT, a Ministerstwo Kultury ogłosiło że pełniąca obowiązki dyrektora EMST, która dekretem rządu Samarasa zastąpiła na stanowisku Anne Kafetsi, obejmuje to stanowisko na stałe. Niezliczona liczba osób się ze mną kontaktowała, w oburzeniu na wycofanie się z dwóch obietnic danych tysiącom które ruszyły na barykady i domagały się innej ERT i tym na całym świecie protestującym przeciwko usunięciu Anny.

Ja byłem jeszcze bardziej oburzony niż publika bo wiedziałem o rzeczach szerzej nieznanych. Pełniąca obowiązki dyrektora EMST była partnerką życiową Labisa, podczas gdy sam Sagias przyznał mi się do długotrwałej przyjaźni z Labisem. Pappas zbliżał się coraz bardziej do Sagiasa kiedy ponownie wyznaczył Labisa na CEO stacji ERT i jak wszystkim ministrom było wiadomo cieszył się zaufaniem premiera – wiedział o tym także minister kultury. Nawet jeśli te awanse były merytoryczne, wydawały mi się ostrzeżeniem przed nepotyzmem wkradającym się w nasze szeregi i przymilaniem do reżimu jaki zaprzysięgaliśmy wymienić.

Nie było również dziełem przypadku, myślałem, że zbiegły się one w czasie z kluczowymi ruchami w sztabie armii, gdzie Pappas i Sagias jasno odpływali od naszego przymierza. I wraz z dryfem Pappasa i Sagiasa, większość cztery-do-dwóch popierająca orginalne plany bitewne – Alexis dostarczał piątego głosu z poparciem pod koniec każdego spotkania – stawała się mniejszością cztery-do-dwóch, w której mnie i Euclida coraz bardziej izolowano.

(13) Kafetsi była inaugurującą dyrektor muzeum w 2000. Dłużej niż przez dekadę starała się, głównie w pojedynkę, znaleźć dla muzeum odpowiedni budynek w centrum Aten. W końcu udało jej się zdobyć stary browar i go wyremontować, ale na tygodnie przed planowanym otwarciem rząd Samarasa usunął ją ze stanowiska. Rok później, po wygraniu przez nas wyborów, EMST była zamknięta. Moje źródła donosiły że jakiś bankier blokuje otwarcie by zapobiec realizacji wypłaty kredytu jaki uprzednio był muzeum zaoferował.

(14) Poruszone w ‘Na czarnej liście’.