Adults In The Room by Yanis Varoufakis

poprzednia następna

CZĘŚĆ TRZECIA 9. DOROŚLI NA SALI

W kolejnym miesiącu nadzieja ginęła w miarę jak film o naszym upadku przechodził w tryb szybkiego przewijania.

1 czerwca George Soros próbuje skontaktować się z Alexisem moimi kanałami. Przez lata pro-trójkowy establishment i antysemicka prawica fałszywie przedstawiali mnie jako pachołka Sorosa w Grecji, więc jego przesłanie dla premiera przewrotnie mnie ułaskawia. ‘Zwolnić Varoufakisa! Europy nie stać na dwie rany równocześnie – Grecje i Ukrainę [gdzie toczyły się gwałtowne walki]. Ateny muszą teraz skapitulować przed Niemcami tak by Europa mogła się skupić na Ukrainie. Dlatego Varoufakis musi odejść.’ Miesiące później, kolejne, gorzkie potwierdzenie moich racji pojawia się gdy UE i MFW ogłaszają że taka sama zamiana długu [debt swaps] i obligacje indeksowane dochodem narodowym jakie proponowałem dla Grecji znajdą zastosowanie przy restrukturyzacji długu publicznego Ukrainy.

2 czerwca Euclid wysyła mi SMS z Brukseli: ‘Przegrywamy na wszystkich frontach!’

3 czerwca trójka ogłasza że, po raz pierszy, przedstawią nam swoje propozycje. Z obawy że poinformujemy prasę, wzywają Chouliarakisa na salę wykładową w przeklętą godzinę i pokazują prezentację PowerPoint, a George robi notatki. Po ich przeczytaniu, wysyłam Alexisowi swoją interpretację: ‘Intencją MFW przy pisaniu tych propozycji było zmuszenie cię do ich odrzucenia. Ich strategia jest jasna: domagać się tylu oszczędności i takiej utraty niezależności żeby Berlin ustąpił na polu umorzenia długu albo żeby Grecja się załamała.’

4 czerwca pytam Euclida, ‘Przedstawiliśmy nasz plan trójce? Czy też pozwalamy wbić sobie ich SLA do głowy?’ Euclid odpisuje: ‘Pytasz jakbyś nie wiedział!’

5 czerwca ponownie nie udaje nam się ogłosić wypłacalności wobec MFW. Tym razem, zamiast znajdować schowaną kupkę pieniędzy, MFW odracza naszą płatność do końca miesiąca i dołącza ją do późniejszych rat, coś o czym Christine Lagarde powiedziała mi miesiąc wcześniej w Waszyngtonie że jest niemożliwe.(1)

6 czerwca informuję Alexisa o dziwnych spotkaniach członka sztabu armii i funkcjonariusza w moim ministerstwie który podkopywał moją algorytmiczną metodę indentyfikowania oszustów podatkowych. Tego samego dnia Pappas tłumaczy dziennikarzom SMS'em że trzeba mnie usunąć ponieważ jestem ‘kotwicą’ wstrzymującą zawarcie porozumienia z trójką.

Między 7 i 9 czerwca jestem w Berlinie, gdzie mam spotkanie z Wolfgangiem Schäuble na którym oszałamia mnie swoją bezradnością. Spotykam się także z parlamenarzystami Zielonych i SPD i wygłaszam przemówienie w berlińskiej katedrze. W nim, przywołuję Przemówienie Nadziei Sekretarza Stanu USA Jamesa F. Byrnesa, które zapoczątkowało rehabilitację i reindustrializację Niemiec, oraz zapraszam Angelę Merkel do wygłoszenia własnego Przemówienia Nadziei dla Grecji.

W odpowiedzi, między 10 i 15 czerwca, Gesine Schwan, dwukrotna kandydatka SPD na prezydenta federalnego Niemiec, pod wrażeniem mojego przemówienia w Berlinie i Planu dla Grecji jaki jej przedstawiłem, próbuje przekonać wicekanclerza Niemiec, Sigmara Gabriela, do robienia ze mną interesów. Jego biuro reaguje pozytywnie na najnowszą wersję mojego planu i sygnalizuje że jest to dobra podstawa do porozumienia. Wywiązuje się obiecujący dialog trwający do 15 czerwca, kiedy Gabriel mówi niemieckiej bulwarówce Bild, ‘Spece od teorii gier w greckim rządzie ryzykują przyszłość własnego kraju … Europa i Niemcy nie pozwolą się szantażować. I nie pozwolimy by niemieccy pracownicy i ich rodziny płacili za rozdmuchane obietnice wyborcze po części komunistycznego rządu.’ Gesine jest oburzona. Wysyła mi e-mail w którym wstydzi się za Gabriela. Tego samego popołudnia jadę do Herakleionu, stolicy Krety, gdzie przemawiam na główym placu do tysięcy ludzi.

16 czerwca w starej Sali Senackiej Parlamentu odbywa się spotkanie parlamentarzystów Syrizy. Kiedy przyjeżdżam wszystkie miejsca na audytorium są zajęte, ale zamiast przyjąć zaproszenie na fotel ministra przy podium wolę przycupnąć na stopniu przy podeście obok kolegi i byłego współpracownika akademickiego którego jakiś czas nie widziałem.

17 czerwca gazety drukują zdjęcie jak siedzę przy podeście z nagłówkiem SPROWADZONY DO PARTERU! i oskarżają mnie o brak szacunku dla parlamentu. Widząc moje zdjęcie na stronie tytułowej Financial Times, Norman Lamont wysyła mi e-mail: ‘Drogi Yanisie, widzę że jesteś pokiereszowany ale nieugięty. Wyglądasz na zmęczonego ale absolutnie zdeterminowanego … I bardzo słusznie, miejmy nadzieję na jakieś oświecenie i rozsądek.’ Tego samego dnia kontaktuję się z Ángelem Gurría, sekretarzem generalnym OECD, i szukam pomocy dla mojej wersji planu reform. Ángel odpowiada że on i jego zespół są do mojej dyspozycji.

Następnego dnia, 18 czerwca, spotyka się Eurogrupa. To ostateczny atak trójki.

(1) Poruszone w ‘Pewna pani dobrze wie…’, nota 8.

Floored