Adults In The Room by Yanis Varoufakis

WYBORY KONTRA POLITYKA GOSPODARCZA

Gdy kończyłem mówić Dragasakis z Chouliarakisem potakiwali ze zrozumieniem. Luis de Guindos, Hiszpan z prawej, wyglądał na zmartwionego.(9) Jak tylko skończyłem, Michel Sapin, minister finansów Francji, postawił tabliczkę ze swoim nazwiskiem na sztorc, standardowa procedura proszenia o głos. Którego mu udzielił Jeroen.

Krótko po ogłoszeniu przeze mnie naszej ochoty do przyjęcia w kontekście nowego partnerstwa 70 procent zaleceń MoU, otrzymałem z Paryża wiadomość że gest ten wielce im tam przypadł do gustu. Teraz Michel zaczął smarować moją sugestię wazeliną o budowie mostu łączącego program dla Grecji z planami naszego nowego rządu, który przygotuje grunt pod nowy tym kontraktu pomiędzy Grecją i Eurogrupą. Ale zanim Michel skończył, Wolfgang złowieszczo postawił swoją tabliczkę do pionu. Później dotarło do mnie że był to pierwszy i ostatni raz kiedy Michel Sapin ośmielił się otwarcie poprzeć na Eurogrupie cokolwiek co powiedziałem. Hierarchia służbowa francusko-niemieckiej osi została ustalona w pierwszej godzinie mojej pierwszej Eurogrupy.

Mówiąc Schäuble patrzył na Sapina świdrującym wzrokiem. ‘Nie można pozwolić by wybory zmieniały politykę gospodarczą,’ zaczął. Grecja ma zobowiązania o których możemy rozmawiać dopiero po finalizacji programu dla Grecji, uzgodnionego przez trójkę i naszych poprzedników. Fakt że programu dla Grecji nie dało się zakończyć nie martwił go zbytnio.

Jeszcze bardziej od wiary Wolfganga Schäuble że wybory są nieistotne zaskoczył mnie jego zupełny brak skrupułów do głoszenia takiego poglądu. Jego rozumowanie było proste: jeśli za każdym razem gdy w jednym z krajów członkowskich zmienia się rząd Eurogrupa zmuszona będzie do powrotu do deski kreślarskiej, wtedy cały proces reform gospodarczych się wykolei. Oczywiście coś było na rzeczy: demokracja rzeczywiście umarła z chwilą w której Eurogrupa zdobyła władzę do dyktowania polityki gospodarczej państwom członkowskim przy nieistnieniu niczego co przypominałoby federalną demokratyczną niezależność.

Po przemowie Doktora Schäuble kilku jego klakierów wystąpiło z wyrazami poparcia - podobnie jak ministrowie Hiszpanii, Irlandii, nawet Belgii i Austrii, których premierzy w prywatnych spotkaniach popierali nasz rząd.(10) Podczas gdy niektórzy, włączając w to ministrów finansów Litwy, Słowacji i Słowenii, wyraźnie wierzyli że podejście Schäublego do polityki gospodarczej jest słuszne i oczywiste, stawało się jasne że popierają go nawet ci którzy się nie zgadzali z polityką zaciskania pasa - w przypadku Włoch, Hiszpanii i Irlandii ze strachu że ważniak Grecja może uniknąć ich losu, co skłoni obywateli tych krajów do zadawania niewygodnych pytań dlaczego liderzy ich nie bronili - a w przypadku małej ale znaczącej grupy, z Francją w centrum, ze strachu że jeśli się będą stawiać Schäuble niezadługo narzuci im politykę oszczędności.

Kiedy przyszła na mnie kolej udzielenia odpowiedzi, starałem się bagatelizować pogardę jaką Wolfgang, niczym Platon, okazywał demokracji.

>>>
Pogląd że nie można pozwolić by wybory zmieniały politykę gospodarczą, w rzeczy samej jakąkolwiek politykę, jest prezentem dla zwolenników [założyciela i lidera Singapuru] Lee Kuan Yew albo dla Komunistycznej Partii Chin, którzy myślą podobnie. Oczywiście kwestionowanie wydajności demokratycznego procesu ma długą tradycję. Ale ja chciałbym wierzyć że ta tradycja w sercu demokratycznej Europy już dawno zanikła. Teraz wydaję się że kryzys euro przywrócił ją na nowo. Nalegam byście się zjednoczyli i razem stawili jej czoła. Demokracja to nie luksus na który mogą sobie pozwolić wierzyciele, a którego odmawia się zadłużonym. A nawet, przyczyną trwania kryzysu euro jest brak demokratycznego procesu w sercu naszej unii monetarnej. Jednak znowu, mogę się mylić. Koledzy, jeśli myślicie że nie mam racji, jeśli zgadzacie się z Wolfgangiem, wtedy odwołajcie wybory w krajach takich jak Grecja aż do zakończenia programu. Jaki sens ma wydawanie pieniędzy na wybory i proszenie ludzi o wykazanie odrobiny entuzjazmu do wyboru rządu który i tak niczego nie zmieni?
<<<

Dragasakis nachylił się i pogratulował mi. Pomimo naszych różnic, z radością wysłuchał mojej argumentacji. Ale ponieważ nikt już nie miał niczego do powiedzenia w temacie, Dijsselbloem oznajmił, ‘A teraz dziesięć minut przerwy i wracamy do opracowywania komunikatu końcowego.’ Była godzina 6 po południu, półtorej godziny od rozpoczęcia spotkania, ale nasza praca dopiero się zaczynała: w sposób oczywisty liczył się wyłącznie komunikat końcowy.

(9) Tuż przed wejściem na salę, Glenn Kim przesłał mi ostrzeżenie. Wg jego źródeł, Kanclerz Merkel, niechętna angażować się osobiście, skłaniała się by pozwolić Komisji Europejskiej szukać rozwiązania dla nowego rozdziału greckiej tragedii, ale wielki raban podniósł rząd Hiszpanii. Przyczyną były zbliżające się wybory w których na plecach czuli oddech ekwiwalentu Syrizy, partii Podemos. Glenn uczulał na jakąkolwiek próbę sabotażu jaką mógł podjąć Luis de Guindos.

(10) Rządy Austrii i Belgii były wewnętrznie podzielone gdyż większość mieli socjaldemokraci ale ministrowie finansów pochodzili z odpowiedników Chrześcijańskiej Demokracji Wolfganga Schäuble.