Adults In The Room by Yanis Varoufakis

OD ANNASZA DO KAJFASZA W STREFIE EURO

Henry Kissinger wybornie zażartował że nie zna numeru telefonicznego Europy. Nasze położenie było jeszcze bardziej kłopotliwe. Jak widzieliśmy, jakakolwiek próba zainicjowania sensownej dyskusji z Wolfgangiem Schäuble spotykała się z radą by ‘iść z tym do instytucji’. Instytucje, jak szybko odkryłem, także były wielorako podzielone. Sławetnie, MFW twardo parł do restrukturyzacji długu podczas gdy EBC całym sobą był temu przeciwny. Ale Komisja Europejska była jeszcze gorsza: w prywatnych rozmowach komisarz Moscovici przyznawał mi rację i z entuzjazmem reagował na moje argumenty o spójnej polityce fiskalnej i o takich sprawach jak regulacje rynku pracy. Ale potem reprezentant komisji w Grupie Roboczej Eurogrupy, Declan Costello, z miejsca te argumenty zbijał.

Niewtajemniczonym można wybaczyć myślenie że to odsyłanie od Annasza do Kajfasza po strefie euro była wynikiem niekompetencji ze strony wierzycieli. Chociaż była w tym szczypta prawdy, prawdziwa przyczyna była inna. Ciągłe odprawianie z kwitkiem jest systemową metodą sprawowania kontroli nad rządami krajów których sektory bankowy i/lub publiczny mają kłopoty z pieniędzmi. W rzeczywistości, politycy tacy jak Wolfgang Schäuble uważają to za miłą cechę strefy euro. Ministrowi finansów który chce przedstawić, powiedzmy, propozycje restrukturyzacji długów, po prostu odmawia się udzielenia informacji z kim rozmawiać, do kogo zadzwonić i tak ten minister wisi w próżni. Dla aparatczyków w rodzaju Wiesera i Costello, odsyłanie od Annasza do Kajfasza jest kluczowe dla ich osobistej władzy.